Jawad Rhalib ziet Marokko als revolutionaire schildpad

Jawad Rhalib

Jawad Rhalib

Vandaag verscheen een nieuw artikel van mij op {al.arte.magazine} over de nieuwe documentaire van Jawad Rhalib:

Twee jaar nadat een groep genaamd de 20 februari-beweging met demonstraties startte in Marokko, presenteert de Belgisch-Marokkaanse filmmaker Jawad Rhalib het verhaal van de Marokkaanse activisten en artiesten in Le Chant des Tortues of Het lied van de schildpadden.

Rhalib kan deze documentaire toevoegen aan zijn lijst van zestien films, waaronder The Damned of the Sea die handelt over het harde leven van Marokkaanse vissers die moeten concurreren met grote buitenlandse visbedrijven en machteloos toekijken hoe die bedrijven de zee voor de Marokkaanse kust leegvissen. Zijn andere bekende films zijn El Ejido: The Law of Profit, waarmee Rhalib de uitbuiting van migranten zonder papieren in het zuiden van Spanje in beeld bracht, en In The Name of the Coca die gaat over Evo Morales en de ‘cocaleros’ in Bolivië die zich verzetten tegen de vernietiging van de cocavelden.

De kwaliteit van Rhalibs werk is verscheidene keren erkend. Enkele voorbeelden hiervan zijn de award voor Beste Documentaire in de categorie International Panafrican Film bij het Filmfestival van Cannes, een nominatie bij de Oscars voor The Damned of the Sea, de prijs voor Beste Film bij het Monte Carlo Filmfestival en in 2009 ontving hij de award voor Beste Documentaire bij International Environmental Filmfestival Envirofilm in Slovakije.

Op het moment van dit interview was Rhalib in Brussel nog bezig met de eindmontage van Le Chant des Tortues. Op woensdag 20 februari 2013 vond de avant-première plaats in het Franse Lille. Rhalib reflecteert op zijn werk en de politiek die dat werk beïnvloedde.

Waarin verschilt Le Chant des Tortues van jouw vorige documentaires?
“Deze keer gaat het over een revolutie. Het gaat om mensen die buiten gingen om te demonstreren voor vrijheid en waardigheid. Ik volgde hen 2 jaar en maakte portretten van artiesten. Er is bijvoorbeeld de kunstschilder Kenza Benjelloun en de muziekgroep Hoba Hoba Spirit. Ik sprak ook met oud-politiek gevangene en journalist Khalid Jamai. Om precies te zijn kan je zeggen dat ik twee groepen volgde: de leden van de 20 februari-beweging en een groep genaamd UX, een unie van studenten die verandering wil in het onderwijssysteem. In de film geven deze jongeren hun mening, maar bovenal geef ik mijn visie op de situatie.”

En wat is jouw visie op de Marokkaanse revolutie?
“In mijn visie begint ons verhaal met angst. We ervaarden angst tijdens de heerschappij van Hassan II en vandaag kunnen we zeggen dat die angst weg is. Dat is op zich al een verwezenlijking van de mensen die demonstreerden sinds 2011. Ik plaats Marokko in de Arabische context waar ik het vergelijk met andere landen die opstanden kenden. Landen als Tunesië zijn de konijnen. Het konijn denkt altijd dat het sneller is, maar intussen is de schildpad trager maar slimmer. Marokko is de schildpad.”

Dus Marokko is slimmer?
“Ja. Marokko verandert langzaam. In Marokko kennen we een systeem van de koning en de mensen rondom hem. De relatie tussen de koning en het volk verschilt van de relatie tussen het volk en de heerser in andere landen. Dit is niet iets ‘Marokkaans’. Het is gewoon een ander systeem: we hebben een monarchie en een jonge monarch. In Tunesië en Egypte had je oude presidenten en weinig voorbereidingen voor sterke politieke partijen. Nu heb je in Marokko de PJD (Partij voor Gerechtigheid en Ontwikkeling) als monarchistische islamitische partij: het is niet extremistisch en spreekt niet over een sharia terwijl in Tunesië de partij Annahda (islamistische partij) groepen die sharia willen vrij spel geeft.”

Lees verder op alartemag.be.

Advertenties